Een pad vol natuur, groei en verbinding
Mijn verhaal
Eigenlijk begon het allemaal al heel vroeg.
Ik voelde energie, zonder te weten dat ik het zo noemde. Ik voelde mensen aan, merkte dingen op die niet altijd uitgesproken werden en had een grote liefde voor alles wat een beetje magisch was.
En de natuur natuurlijk.
Ik maakte soepkes van bloemen en plantjes, was eindeloos creatief en kon helemaal opgaan in mijn eigen wereld. Ik denk dat een deel van mij toen al wist waar ik ooit zou uitkomen. Alleen had ik daar als kind natuurlijk nog geen idee van.
Ik tekende kroontjes op de gezichten van mijn vriendinnetjes, maakte van alles wat ik rondom mij vond en was altijd wel met iets bezig.
Ik werkte jarenlang met kinderen. Een periode waarin ik ontzettend veel leerde over mensen, emoties en hoe bijzonder het is om de wereld door de ogen van een kind te zien.
Daarna ontdekte ik een heel andere kant van mezelf en werd ik make-up artist. Ook daar kon ik mijn creativiteit kwijt, maar het leven bleef me uitdagen om te ontdekken wie ik nu eigenlijk was.
En ergens onderweg ben ik mezelf een paar keer kwijtgeraakt.
Niet op één groot moment. Eerder een beetje bij beetje.
Zoals dat soms gaat. Je groeit, verhuist, maakt keuzes, gaat door, past je aan en voor je het weet ben je vooral bezig met alles wat moet, terwijl het stemmetje vanbinnen steeds wat zachter wordt.
Het leven bracht me eerst op andere paden.
Maar sommige delen van jezelf kun je niet voor altijd wegduwen.
Mijn spirituele pad begon opnieuw te kriebelen. Eerst voorzichtig, daarna steeds sterker. Ik besloot mijn intuïtie niet langer weg te duwen, maar opnieuw naar haar te luisteren.
Ik ging energetische therapie volgen en begon steeds meer te begrijpen van wat ik als kind eigenlijk al zo vanzelfsprekend had aangevoeld.
De cirkel begon zich langzaam te sluiten.
Ik ontdekte opnieuw hoe bijzonder het is om met energie te werken. Hoeveel er kan ontstaan wanneer je niet alleen kijkt naar wat zichtbaar is, maar ook durft te luisteren naar wat er onder de oppervlakte gebeurt.
Van daaruit groeide mijn eigen praktijk.
En ook die heeft verschillende vormen gekend. Ik heb mijn zaak meer dan eens opnieuw uitgevonden. Niet omdat wat ervoor kwam verkeerd was, maar omdat ik zelf bleef groeien.
En misschien is dat wel één van de dingen die ik inmiddels het meest geloof.
We hoeven niet dezelfde persoon te blijven om trouw te blijven aan onszelf.
Soms moet je verdwalen om jezelf op een andere manier terug te vinden.
Vandaag komen er in mijn werk heel wat stukjes van die weg samen.
Mijn liefde voor de natuur.
Mijn creativiteit.
Mijn intuïtie.
Mijn fascinatie voor het energetische.
En vooral mijn ervaring met mensen.
Want uiteindelijk gaat mijn werk niet om het hebben van alle antwoorden.
Het gaat over voelen.
Over opnieuw verbinding maken met jezelf. Over nieuwsgierig durven zijn naar wat er onder de oppervlakte leeft. En soms gewoon even stilstaan bij iets waarvan je vroeger misschien dacht dat het “tussen je oren” zat,
maar waarvan je nu voelt: nee… hier zit iets.
Misschien is dat ook waarom deze plek door de jaren heen steeds opnieuw mocht veranderen.
En toch is er één ding dat altijd hetzelfde is gebleven.
Dat kleine meisje dat tussen de bloemen en plantjes zat,
zich verwonderde over de natuur en geloofde dat er meer was dan wat
je met je ogen kon zien. Volgens mij is zij nooit echt weggeweest.
Ze heeft alleen even gewacht tot ik weer naar haar begon te luisteren.
En zo zijn we hier gekomen.
Vandaag geef ik haar een naam, een plek en een deur.
Light of the Soul.
Een plek waar natuur, energie en zachtheid samen mogen komen.
En die deur staat open voor jou.